_{Gebaseerd op het boek 'Vakantie op Wadsoog'.}

Het geluid van de zee was duidelijk te horen voor Sophie, en het ontspande haar. Ze voelde de wind door haar zwart gekrulde haren gaan. Ze deed haar bril goed en probeerde haar haren uit haar gezicht te houden. De zon scheen recht op haar bruinkleurige huid en het voelde heel erg warm aan. Het duurde niet lang meer of Sophie en haar familie kwamen aan op Wadsoog. Ook wel het fantastische vakantieplek genoemd, wat haar moeder telkens schreeuwde. Hoezo is het nou weer 'geweldig'? Vanwege het weer, uitzicht of service? Ze waren er nog nooit geweest dus hoe kan zij het nou al geweldig vinden? Sophie liep wat rond over het dek en bestudeerde alles van top tot teen. Ze had liever thuis gebleven, bij haar computer en vrienden. Ze hield niet van veranderingen, het verwarde haar alleen maar. Wat als er iets ergs gebeurd met haar? Dat een vreemde man haar opeens mee nam? Haar moeder verteld haar altijd om nooit aan zulke dingen te denken, maar ze kon het niet helpen. Zo was Sophietje. Ze hoorde wat mensen mompelen toen zij langs haar liepen. Het was vast over mijn kleding, dacht Sophie. Ze droeg een wit vest met paarse strepen, een roze shirt eronder en een lichtblauwe korte broek. Tja, wie zou daar dan niet over praten? Een vest dragen met dit weer is gewoon voor de meeste mensen onmenselijk. Maar niet voor Sophie, nee. Zij hield er niet van om haar armen te laten zien, maar ze hield er ook niet van als mensen erover gingen klagen. Laat ze hun gang maar gaan, dacht Sophie, ik kleed me zoals ik dat wil en zij kunnen dat niet veranderen. Ze besloot maar weer naar binnen te gaan om de boot van binnenuit te bestuderen. Toen ze wat door de gangen liep zag ze opeens haar ouders met de bagage rondslepen. Haar moeder had net zulk zwart krullerig haar als Sophie, en droeg een zwart met wit gestreept hemdje en een witte broek. Haar vader had lichtbruin haar, een bril en blauw ogen. Hij droeg een bruin T-shirt en een blauwe spijkerbroek. Sophie had de blauwe ogen van haar vader, zegt haar moeder altijd, daarom werd ze verliefd op hem. Dat kon Sophie niks schelen, ze vond het allemaal maar vreemd. Ook al is ze al 16, ze heeft nog nooit liefde gevoeld. Haar moeder verteld haar dat je het pas merkt als je een kriebelig gevoel krijgt in je lichaam als je bij iemand bent om wie je heel erg geeft. Het enige kriebelige gevoel wat Sophie gevoeld heeft is als ze de spinazie van haar oma heeft gegeten. Dat is dan toch geen verliefdheid? Haar moeder liep naar haar toe en aaide over haar hoofd, wat Sophie erg irriteerde maar ze zei er niks van.
''Kom je mee?'', begon ze en ze gaf een rugzak aan Sophie. ''Het duurt niet lang meer of we zijn eindelijk op Wadsoog! Het beste vakantieplek op aarde!''
Sophie rolde met haar ogen nadat ze de tas van haar moeder aannam. Hoe vaak heeft ze het nu wel niet gezegd? Elf keer? Er komt vast nog een twaalfde keer, en dertiende, en veertiende enzovoort. Ze bekeek haar rugzak goed. Er bleek geen stofje vuil erop te zitten en daar was ze blij om. Ze deed hem op haar rug en volgde haar ouders naar buiten toe.

Ze stapten als eerste van de boot af, en een groepje mensen volgden hun. Sophie kreeg er nare gevoelens bij maar al snel merkte ze dat ze gewoon, net als zij, naar het busje ging die richting het hotel ging. Haar vader had de brochure van het hotel vast en keek er voor de laatste keer nog even in. Haar moeder en Sophie zelf stopten de bagage in de bus. Toen haar vader klaar was met lezen pakte Sophie de brochure uit zijn handen en liep ze achter haar ouders de bus in. De bus was niet zo groot en er konden maar twee mensen op één plek zitten. Sophie ging naast haar moeder zitten vooraan, en haar vader ging ergens achterin zitten naast een oude vrouw met een klein tasje in haar handen. Sophie keek wat in de brochure die ze in haar handen vast had. Hotel 'De Woelige Baren' stond op de voorkant. Sophie sloeg de brochure open en zag een foto van een dikke maar toch vrolijke man met een snor, en hij droeg een zachtgele trui. Uit zijn mond kwam een tekstballonnetje met de tekst: Welkom in Hotel De Woelige Baren op Wadsoog! Voor een vakantie die u nooit zal vergeten. Onder de tekst stond een naam geschreven met kleine lettertjes: Henk Boom, eigenaar. Dat zo'n man zo'n hotel kon oprichten, dat had hem vast veel gekost, dacht Sophie. Ze bladerde wat verder maar ze kwam niks interessants tegen. Alleen informatie over de duinen en hoe het hotel was opgericht. Ze sloeg de brochure dicht, deed hem in haar rugzak die ze bij zich had en keek naar buiten. Ze reden langs de duinen en af en toe zag ze een konijntje rond hupsen wat ze erg schattig vond.
Niet lang later kwamen ze eindelijk aan bij het hotel en stapten ze uit. Haar ouders waren bezig met de bagage terwijl Sophie het hotel goed bestudeerde. Het ziet er anders uit dan wat er in de brochure beschreven stond. Ook de foto's in de brochure zagen er anders uit. Ze draaide zich om, liep naar haar ouders en hielp hun met de bagage. Daarna liep ze achter haar ouders aan het hotel binnen. Wat zou ze allemaal kunnen beleven hier?